Dowody na to, że ludzkie miocyty sercowe dzielą się po zawale mięśnia sercowego ad 6

Mnożenie miocytów ulega znacznemu osłabieniu wraz ze wzrostem czasu po zawale mięśnia sercowego.1 Syntezę DNA w jądrach miocytu mierzono eksperymentalnie na podstawie inkorporacji nukleotydów, takich jak [3H] tymidyna i bromodeoksyurydyna lub znakowania przez jądrowy antygen komórek proliferacyjnych, który bierze udział w przejściu z fazy G1 do fazy S.3,4,20 Jednak odkrycia te zostały zakwestionowane jako wskaźniki proliferacji komórek. 3.4 Wykrycie jąder, które są pozytywne dla tymidyny i bromodeoksyurydyny, nie wskazuje, czy synteza DNA jest sprzężona z hiperplazją jądrową, formowaniem ploidów lub naprawą DNA. Ponadto tymidynę i bromodeoksyurydynę nie można wstrzykiwać ludziom, z wyjątkiem niezwykłych okoliczności.25 Ograniczenia dotyczą barwienia jądra komórkowego proliferujących komórek w jądrach komórkowych. Antygen jądrowy komórek proliferacyjnych jest kofaktorem polimerazy DNA ., która bierze udział w syntezie DNA, progresji cyklu komórkowego i naprawie DNA.7 Ostatnia właściwość może wyjaśniać tylko częściowo wysoki poziom ekspresji tego białka w jądrach miocyty w końcowo zdekompensowanych ludzkich sercach.26 W rzeczywistości, podane wartości najprawdopodobniej przeszacowały faktyczną liczbę replikujących miocytów. Przezwyciężyliśmy te trudności, stosując Ki-67 jako marker proliferacji komórek. Nie ma jednego przykładu komórki pozytywnej dla Ki-67, która nie może dzielić 7-9,16,17. Biochemicznie, Ki-67 jest istotnym elementem zewnętrznego, gęstego przedziału włókienkowego jąderka, gdzie działa jako efektywność biorą udział w szybkiej produkcji rybosomów ze względu na zwiększone zapotrzebowanie na energię dzielących się komórek8. Strukturalnie Ki-67 jest cząsteczką o wielkości 395 kD, która zawiera motyw typowy dla kilku czynników transkrypcyjnych.27 Ki-67 preferuje wiązanie z adeniną- i bogate w tymidynę sekwencje podobne do miejsca konsensusu p53.9. Ta konkurencja podkreśla rolę Ki-67 w replikacji komórek.
Obserwacja, że indeksy mitotyczne o blisko 800 i 300 jądrach miocytów na 106 komórek charakteryzują ostrą reakcję mięśnia sercowego na zawał wywołuje kilka kluczowych pytań. Zawał serca często jest omawiany jako dowód niezdolności miocytów do ponownego rozpoczęcia cyklu komórkowego i odtworzenia masy mięśniowej.6,20 Jednak miocyty w obszarze zawału umierają w ciągu kilku godzin, a uszkodzenia niedokrwienne występują w naczyniowych i nie-naczyniowych międzytytym.13 Utworzenie nowego mięśnia sercowego w regionie zawału tylko przez wzrost miocytów jest niemożliwe. Stwierdziliśmy, że mitotyczna aktywność występuje w miocytach w strefie przygranicznej oraz w bardziej odległym mięśniu sercowym, gdzie utlenowanie tkanek zostało w dużej mierze zachowane28. Prawdopodobieństwo, że karokinezy nie towarzyszy cytokineza miocytów jest mało prawdopodobne. W przeciwieństwie do miocytów gryzoni i psów, 23,29,30 miocytów komorowych u ludzi jest przeważnie jednojądrzastych.31 Badania dysocjowanych miocytów z 72 normalnych serc, 81 serc z przerostem i 95 serc z kardiomiopatią niedokrwienną, od podmiotów w zakresie od 26 do 93 lat, stwierdzili, że jednojądrzaste miocyty stanowiły 75 procent, a komórki dwujądrowe 25 procent populacji komórek. Ta proporcja nie była dotknięta chorobą, wiekiem lub płcią.31 Jednak to odkrycie nie wyklucza możliwości, że pewne zawałowanie miocytów nastąpiło po zawale.
Pomiary proporcji miocytów w cyklu komórkowym poprzez znakowanie Ki-67 i wyrażanie proporcji miocytów mitotycznych za pomocą indeksu mitotycznego wskazują na stałą zależność między tymi dwoma markerami wzrostu komórek
[przypisy: zespół amnestyczny, odma opłucnowa rehabilitacja, iperyt azotowy ]
[więcej w: jak działa aparat ortodontyczny, urojenia ksobne, ksobne ]