Infekcja śmiertelna powieścią, niezidentyfikowane Mycobacterium u mężczyzny z zespołem nabytego niedoboru odporności ad

Zastosowanie dwóch płytek opracowanych z użyciem dwóch różnych rozpuszczalników było konieczne, aby wyraźnie odróżnić . -mikolany od metoksymikolanów. Komórkowe kwasy tłuszczowe oceniano za pomocą chromatografii gazowej po ogrzewaniu metanolowym roztworem chlorowodoru, a następnie ekstrakcji heksanem Analiza kwasów nukleinowych
Testy homologii z DNA kompleksu M. avium i M. tuberculosis przeprowadzono bezpośrednio w odwirowanych bulionach Bactec 12B i 13A (Becton Dickinson) iw stolcu 17. Ta modyfikacja instrukcji od producentów testu Gen-Probe (Gen -Probe, San Diego) dało doskonałą identyfikację M. avium u innych pacjentów zakażonych wirusem HIV (dane niepublikowane). Reakcja łańcuchowa polimerazy została wykorzystana do wykrycia niewielkich ilości DNA homologicznych do M. leprae 18 i M. tuberculosis.19
Eksperymenty na zwierzętach
Materiał przygotowany z wątroby i śledziony pacjenta zawierający w przybliżeniu 1,5 x 107 kwasoopornych prętów (w 250 .l sterylnej soli fizjologicznej buforowanej fosforanem) został użyty do inokulacji wrodzonych, pozbawionych ataku myszy nu / nu drogą dootrzewnową lub doustną. Myszy kontrolne otrzymywały jedynie sterylną sól fizjologiczną. Dwa miesiące po prowokacji dootrzewnowej zmarły dwie z pięciu myszy prowokowanych homogenatami śledziony. W tym czasie pozostałe myszy zostały zabite i zbadane podczas autopsji. Próbując utrzymać szczep pod wpływem pasażowania, nagim myszom poddano prowokację inokulum przygotowanym z wątroby myszy i śledzion zawierających pręciki kwasoodporne. Dwa miesiące później myszy zabito i przeprowadzono autopsję.
Trzy próbki od pacjenta (wątroba, dwunastnica i stolec) zaszczepiono w obu tylnych łapach immunokompetentnych myszy zarodowych (NMRI). Grupy 10 myszy otrzymały inokulum z 5000, 500, 50 i 5 pałeczek na poduszkę. Podkładki zostały zbadane po 12 miesiącach, a pałeczki zostały policzone.20
Mikroskopia elektronowa
Próbki tkanek rozmrożono w temperaturze pokojowej i utrwalono w 1% tetratlenku osmu w buforze octanowym Palade a (aldehyd glutarowy-formaldehyd-wapń) przez 24 godziny i po dodaniu w 1% wodnym roztworze octanu uranu przez godzinę. Wszystkie wiązania przeprowadzono w temperaturze pokojowej. Po odwodnieniu etanolu i osadzeniu w Epon, ultracienkie skrawki wybarwiono cytrynianem ołowiu21 przez pięć minut.
Badania z makrofagami otrzewnowymi myszy
Homogenaty śledziony od pacjenta (utrzymywane w temperaturze -70 ° C) rozmrożono, zawieszono w roztworze soli buforowanym fosforanem (pH 7,2) i odwirowano przy 100 x g przez pięć minut w celu usunięcia grubych cząstek tkanki. Supernatant usunięto i odwirowano przy 2700 xg przez 40 minut, aby usunąć większość rozpuszczalnych składników tkanki. Osad bakteryjny przemyto jednokrotnie solą fizjologiczną. Pobrano próbki w celu sprawdzenia zanieczyszczenia na płytkach z agarem krwawym. Następnie osad zawieszono w pożywce 199 (M199, Seromed, Monachium, Republika Federalna Niemiec) uzupełnionej o 10 procent surowicy płodowej cielęcej inaktywowanej w 56 ° C przez 60 minut (Seromed) i 100 U penicyliny na mililitr.
Myszkowe makrofagi otrzewnowe zebrano przez przemycie jamy otrzewnej normalnych samic myszy Swiss-Webster zrównoważonym roztworem soli Hanksa (HBSS, Seromed) zawierającym 5 U heparyny na mililitr
[hasła pokrewne: miocyt, stulejka kraków, promazyna ]