olsztyn ul kościuszki 13 cd

Ekstrakcję DNA i RNA powtórzono dwukrotnie dla każdego guza, ze szczególną starannością, aby uniknąć zanieczyszczenia krzyżowego. (3) Wyniki uznano za prawidłowe tylko wtedy, gdy były zgodne w powtarzanych (co najmniej dwa razy) niezależnych eksperymentach. (4) Zanieczyszczenie plazmidami zawierającymi wstawkę HBV zostało wykluczone. (5) W każdym doświadczeniu przeprowadzono kontrole negatywne, w tym próbki DNA leukocytów i wątroby, a także mieszaninę reakcyjną bez DNA. Ponadto przetestowano preparaty DNA leukocytów obwodowych od 15 dawców krwi. (6) Hybrydyzację przeprowadzono w rygorystycznych warunkach. (7) Różne zestawy primerów HBV zastosowano w tym samym eksperymencie dla każdej próbki DNA. (8) W celu sprawdzenia, czy jakość oczyszczonego komórkowego DNA była wystarczająca do PCR, użyto starterów specyficznych dla pojedynczych komórkowych sekwencji kodujących – tj. .-globiny i HLA. (9) Pozytywne wyniki uzyskane dla starterów specyficznych dla pre-S (zlokalizowanych po obu stronach miejsca EcoRI HBV) wykluczały amplifikację z zanieczyszczającej liniowej wstawki HBV. Wyniki
Tabela 2. Tabela 2. Wyniki badań serologicznych i PCR u pacjentów z pierwotnym rakiem wątroby z ujemnym poziomem HBsAg. Dziesięciu z 23 badanych pacjentów miało anty-HBc, anty-HBs lub jedno i drugie, a 13 nie miało markera serologicznego HBV (tabela 2). Większość pacjentów z anty-HBc i anty-HBs pochodziła z Republiki Południowej Afryki (wszyscy ośmiu południowoafrykańskich pacjentów byli dodatni dla tych przeciwciał).
Testowanie PCR pozwoliło nam zidentyfikować sekwencje DNA HBV w sposób odtwarzalny w wątrobie 17 z 28 pacjentów: 5 z 9 pacjentów z Włoch, 6 z 8 z Południowej Afryki, 5 z 10 z Francji i pojedynczy pacjent z Japonii. 17 pacjentów obejmowało 8 z 10 dodatnich przeciwciał anty-HBc lub anty-HBs i 6 z 13 bez markerów HBV. Z 17 nowotworów dodatnich pod względem DNA HBV, 14 było związanych z marskością, a 3 byłysiadowało z prawidłową wątrobą. Z drugiej strony, sekwencje DNA HBV zidentyfikowano u 14 z 22 pacjentów z marskością wątroby związaną z pierwotnym rakiem wątroby i 3 z 6 bez marskości.
Ryc. 1. Ryc. 1. Wykrywanie DNA HBV w guzach wątroby za pomocą testu PCR. Panele A i B pokazują analizę zamplifikowanych sekwencji DNA w dwóch nowotworach, oceniając migrację w żelu agarozowym i barwienie bromkiem etydyny. Odrębne prążki są wyraźnie widoczne za pomocą starterów dla powierzchniowych (S1 i S2), pre-S, rdzeniowych (C) i X genów. Litera m oznacza referencyjny marker masy cząsteczkowej. Panele A i B pokazują autoradiografy fragmentów DNA reprezentowanych w panelach A i B. Fragmenty przeniesiono na membranę nylonową i przeprowadzono hybrydyzację z sondą DNA HBV znakowaną 32P, odpowiadającą kompletnemu genomowi wirusa. Panel A pokazuje pozytywne wyniki uzyskane dla wszystkich testowanych zestawów starterów specyficznych dla HBV.
Panele C, D, E i F przedstawiają wyniki oceny czterech guzów, które analizowano, tak jak guzy pokazane w panelach A i B . Sekwencje DNA HBV wykryto odpowiednio dwoma (nowotwór E), trzema (nowotwór C i F) i czterema zestawami (HB) starterów HBV.
Tabela 3. Tabela 3. Wyniki testu PCR dla DNA HBV z różnymi zestawami starterów HBV. Czternaście z 17 guzów HBV DNA-dodatnich testowano przy użyciu pięciu różnych zestawów starterów HBV obejmujących regiony kodujące geny pre-S, S, C i X
[więcej w: gruźlica prosówkowa, oberwanie brzucha, ebola kraków ]