Stereotaktyczne promieniowanie Bragga-Peak o dużych ładunkach w przypadku wewnątrzczaszkowych malformacji tętniczo-żylnych ad 5

Siedmiu pacjentów krwawiło w pierwszym roku, jeden w drugim roku, a dwa w trzecim roku po leczeniu. Dwóch pacjentów miało tylko ból głowy, sześć miało pogorszenie lub nowy deficyt (trzy później całkowicie wyzdrowiały), a dwóch zmarło. Siedmiu pacjentów miało nawracający krwotok, podczas gdy trzech wcześniej nie krwawiło. Żaden pacjent, u którego nie doszło do całkowitego zaniku ich wad, wyleczył się później. Jeden pacjent z 95% obliteracją krwawił 34 miesiące po terapii. Komplikacje
Siedemnastu pacjentów (20 procent) miało powikłania kliniczne między 3 a 33 miesiącem po leczeniu (średnia, 13,4). Siedmiu pacjentów miało niewielkie komplikacje; trzech z nich doznało całkowitego wyzdrowienia, a czterech miało częściową poprawę. Dziesięciu pacjentów (12 procent) miało poważne powikłania (Tabela 2); dwa całkowicie powróciły do zdrowia, siedem częściowo wyzdrowiało, a stan jednego nie ulegał zmianie w czasie ostatniej obserwacji.
Na podstawie MRI, CT i angiografii powikłania można podzielić na dwie kategorie: zmiany istoty białej lub waskulopatię.23 U połowy (33 z 65) wszystkich pacjentów z MRI lub CT zmiany masy 4 i 26 miesięcy po leczeniu (średnia, 15,3); 20 z tych pacjentów pozostało bezobjawowe. U 13 pacjentów z objawami zmiany w materii białej miały wzorce podobne do opisanych po uszkodzeniu mózgu wywołanym promieniowaniem: nieprawidłowe sygnały MRI (wysoka intensywność w T2) lub niskie tłumienie w CT i zwykle znaczny stopień obrzęku mózgu. U jednego pacjenta biopsja zaangażowanej istoty białej wykazała obszary martwicy. Dwoje pacjentów z objawami miało całkowite ustąpienie zmian obserwowanych w MRI lub CT, a 11 miało częściową poprawę. Vasculopathy (u trzech pacjentów) charakteryzował się zwężeniem tętnic lub zakrzepicą w angiografii oraz zmianami MRI lub CT zgodnymi z niedokrwieniem. Jeden pacjent z przejściowym powikłaniem nie miał zmian w białej masie lub waskulopatii.
Ryc. 2. Ryc. 2. Częstość występowania powikłań klinicznych w zależności od dawki i objętości leczonej tkanki u 86 pacjentów z wewnątrzczaszkowym wady rozwojowej tętniczo-żylnej. Powikłania kliniczne (ciężkie i drugorzędne) występowały częściej u pacjentów otrzymujących większe dawki leczenia iu pacjentów z większymi wadami rozwojowymi. Otwarte koła oznaczają pacjentów z powikłaniami, a pacjentów z kręgami w stanie stałym bez powikłań. Zobacz tekst, aby poznać szczegóły.
Pacjenci z dużymi lub niewielkimi powikłaniami klinicznymi otrzymywali dawki w zakresie od 18,5 do 34,6 Gy podawane do objętości tkanki od 0,85 do 40 cm3 (średnica 0,6 do 4,4 cm). Powikłania występowały częściej przy większych dawkach i większych objętościach leczonych tkanek (ryc. 2). Wśród 20 pacjentów z dawkami powyżej 18 Gy i objętością leczonej tkanki powyżej 13 cm3 (3 cm średnicy), 10 (50 procent) miało poważne lub niewielkie komplikacje. Stanowiły one prawie 60 procent wszystkich powikłań.
Wszystkie powikłania kliniczne wystąpiły u pierwszych 46 pacjentów, którzy byli leczeni w protokole wyższych dawek od lipca 1983 r. Do maja 1986 r. Żaden z 40 pacjentów leczonych mniejszymi dawkami po maju 1986 r. Nie miał żadnych powikłań. Począwszy od stycznia 1987 r. Dawkę leczniczą obniżono do 19,2 Gy lub mniej
[podobne: lek przeciwmalaryczny, aparat ortodontyczny przed i po, ortodonta kościerzyna ]