Stereotaktyczne promieniowanie Bragga-Peak o dużych ładunkach w przypadku wewnątrzczaszkowych malformacji tętniczo-żylnych ad

Tylko pacjenci z wcześniejszym krwotokiem, ciężkimi zaburzeniami neurologicznymi, niekontrolowanymi napadami lub upośledzającymi bólami głowy zostali zaakceptowani. Pacjenci z przypadkowo odkrytymi malformacjami naczyniowymi, napadami kontrolowanymi medycznie lub łagodnymi bólami głowy jako ich jedynymi objawami nie zostali włączeni do naszego protokołu. Od lipca 1983 r. Do stycznia 1984 r. Leczono 104 pacjentów. Piętnastu pacjentów miało angiograficznie utajone malformacje naczyniowe. Ponieważ angiografia nie może być stosowana jako obiektywna miara skutecznego leczenia u tych pacjentów, a nasze badania kontrolne w tej podgrupie były stosunkowo krótkie, dane na temat tych pacjentów zostały wyłączone z raportu bieżącego. Spośród 89 pacjentów z widocznymi angiograficznie malformacjami tętniczymi, 2 zostały utracone w celu obserwacji po miesiącu od leczenia, a pacjent zmarł cztery miesiące po radioterapii raka krtani, który nie był związany z jej wewnątrzczaszkowym uszkodzeniem naczyniowym lub powikłaniami neurologicznymi. Podczas ostatniej oceny kontrolnej ci trzej pacjenci byli neurologicznie niezmienni ze stanu przed napromienianiem. Wyłączyliśmy ich dane z niniejszej analizy, ze względu na bardzo krótki czas obserwacji i brak badań radiologicznych po leczeniu.
Tabela 1. Tabela 1. Objawy u 86 pacjentów z wewnątrzczaszkowymi wady rozwojowe tętniczo-żylnej i zmian obserwowanych w ostatnim okresie obserwacji po leczeniu jonowo-jonowym. Tabela 2. Tabela 2. Wyniki kliniczne i powikłania u 86 pacjentów po leczeniu promieniowaniem o dużej masie cząsteczkowej z powodu wewnątrzczaszkowych w znieczuleniu tętniczo-żylnym. * Pozostałe 86 pacjentów było podstawą tego raportu. Było 47 kobiet i 39 mężczyzn, w wieku od 9 do 69 lat (średnia 33). Sześćdziesięciu pacjentów (70 procent) miało krwotok, 11 z deficytami neurologicznymi niezwiązanymi z krwotokiem, 35 z napadami i 40 z bólami głowy (Tabela 1). Wśród 26 pacjentów bez wcześniejszego krwotoku 11 miało deficyty neurologiczne, 19 miało napady padaczkowe, a 17 miało naczyniowe bóle głowy. Przed ich radioterapią 17 pacjentów poddano częściowym resekcjom ich wad rozwojowych, 7 poddano embolizacji, a 5 innych przeszło zarówno embolizację, jak i operację. W klasyfikacji klinicznej przed i po radioterapii zastosowano skalę Drake a, 10, 12, zgodnie z którą stan neurologiczny każdego pacjenta został opisany jako doskonały (zdolny do pracy bez zaburzeń neurologicznych), dobry (z deficytem neurologicznym, ale zdolny do pracy i żyją niezależnie), ubogich (z ciężkim, dezorganizującym deficytem neurologicznym i zależnie od pomocy pielęgniarskiej lub rodzinnej) lub martwych. Sześćdziesięciu pacjentów (70 procent) oceniono jako doskonałe przed leczeniem, 24 (28 procent) jako dobre, a 2 (2 procent) jako słabe ze względu na stan neurologiczny (tabela 2).
Ze względu na nasze źródła referencyjne i kryterium akceptacji chirurgicznie niedostępnych zmian, prawie połowa wad u naszych pacjentów (44 procent) była zlokalizowana w pniu mózgu, wzgórzu lub zwojach podstawy, a większość pozostałych to duże zmiany w krytycznych obszarach mózgu (czuciowe, motoryczne, językowe lub wizualne obszary kory mózgowej lub ciała modzelowatego). Objętości wad rozwojowych mierzono metodą neuroradiologiczną opisaną gdzie indziej.19 Przed leczeniem objętość wahała się od 0,33 do 288 cm3 (<8,4 cm średnicy) [patrz też: miocyt, gruźlica prosówkowa, ortodonta kościerzyna ]