Zwiększona potrzeba tyroksyny u kobiet z niedoczynnością tarczycy podczas terapii estrogenowej ad

Wskazaniami do terapii estrogenowej były uderzenia gorąca, nadmierne pocenie się oraz leczenie lub zapobieganie osteoporozie. Łącznie rekrutowano 36 kobiet: 11 kobiet z prawidłową czynnością tarczycy i nieznanych problemów medycznych oraz 25 kobiet z pierwotną niedoczynnością tarczycy diagnozowanych pomiędzy 18 a 68 miesięcy wcześniej (średnia [. SD], 47 . 9 miesięcy), które otrzymały te same dawki tyroksyny przez ponad 9 miesięcy. Spośród tych 25 kobiet, 18 otrzymywało terapię substytucyjną tyroksyną z powodu niedoczynności tarczycy spowodowanej przewlekłym autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy (u 10 kobiet), wcześniejszej radioaktywnej terapii jodem (u 4 kobiet) lub całkowitej tyreoidektomii (u 4 kobiet). Pozostałe 7 kobiet poddano wcześniej leczeniu tarczycy i radioaktywnemu jodowi na raka tarczycy, a otrzymywały terapię tyroksyną supresyjną z nadczynnością tyreotropiny. Te dwie grupy są tu nazywane, odpowiednio, grupą zastępczą tyroksyną i grupą hamującą tyreotropinę. Badanie zostało zatwierdzone przez instytucjonalną komisję odwoławczą, a wszystkie kobiety wyraziły pisemną świadomą zgodę. Protokół badania
Terapię estrogenową rozpoczęto po ocenie klinicznej obejmującej badanie fizykalne i mammografię. Wszystkie kobiety otrzymywały skoniugowane estrogeny w dziennej doustnej dawce 0,625 mg, a kobiety, które nie przeszły histerektomii, otrzymywały również octan medroksyprogesteronu w dawce 5 mg na dobę przez 12 dni każdego miesiąca. Po 12 tygodniach leczenia dawka sprzężonych estrogenów została zmniejszona do 0,3 mg na dobę u jednej kobiety z powodu tkliwości piersi; dawkę zwiększono do 1,25 mg na dobę u innej kobiety z powodu utrzymujących się objawów menopauzy. W przypadku tych dwóch kobiet uwzględniono jedynie dane uzyskane przed podaniem dawki. Kobiety miały wizyty kontrolne co 6 tygodni przez 48 tygodni. Podczas każdej wizyty oceniano klinicznie czynność tarczycy i mierzono stężenie tyroksyny w surowicy, wskaźnik wiązania hormonu tarczycy, wolną tyroksynę, tyreotropinę i globulinę wiążącą tyroksynę. Gęstość tyreoglobuliny w surowicy mierzono co 12 tygodni u kobiet w grupie z supresją tyreotropiny. Ocena kliniczna obejmowała skoncentrowane badanie historii i badanie przedmiotowe dotyczące dysfunkcji tarczycy.
Kobiety leczone tyroksyną nadal przyjmowały tę samą markę i dawkę tyroksyny, jaką przyjmowały przed badaniem. W grupie leczonej tyroksyną dawkę zwiększono w przypadku zwiększenia stężenia tyreotropiny w surowicy do ponad 7 .U na mililitr. Dawka była zwiększona u kobiet w grupie z supresją tyreotropiny, jeśli stężenie tyreotropiny w surowicy wzrosło do ponad .U na mililitr. Dane uzyskane po zwiększeniu dawki tyroksyny nie zostały uwzględnione w analizie. Pod koniec 48-tygodniowego okresu badania wszystkie próbki od każdej kobiety poddano ponownej analizie za pomocą jednego testu, a wyniki te wykorzystano w analizach statystycznych.
Metody laboratoryjne
Surowicę tyroksyną i wskaźnik wiązania hormonów tarczycy mierzono za pomocą zestawów z Abbott Laboratories (Abbott Park, Illinois). Wskaźnik wolnej od tyroksyny surowicy obliczono jako iloczyn stężenia tyroksyny w surowicy i wartości wskaźnika wiążącego hormon tarczycy
[przypisy: zespół amnestyczny, opilstwo, zatrucie bromem ]
[podobne: promazyna, lek przeciwmalaryczny, suchoty objawy ]